Artikelen

Tekst door: Suzette Hermsen en Fotografie door: Lonneke van der Palen

0 Vind-ik-leuks

Er werd zoveel met kanker gescholden, dat raakte ons alle drie

De zusjes Anna en Vera van Korven (13) kregen vorig jaar samen met hun vriendin Salma Moufid (13) de onderscheiding ‘Amsterdammertje van het jaar’. Een eervolle titel voor jonge stadbewoners die iets bijzonders bijdragen aan Amsterdam. De jury roemde de drie meiden om hun maatschappelijke betrokkenheid, hun ondernemerschap en het feit dat ze een inspiratiebron voor andere kinderen zijn.

Met een nieuwe uitreiking voor de deur, vroegen wij ons af: hoe vergaat het de ‘winnaars’ van vorig jaar?

Met een nieuwe uitreiking voor de deur, vroegen wij ons af: hoe vergaat het de winnaars van vorig jaar?
Anna: “Goed, we zitten nu in een rustige periode, maar hebben een drukke tijd met heel veel interviews achter de rug.” Salma: “Onder andere met het Jeugdjournaal. En binnenkort maken we in de Stadsschouwburg het nieuwe Amsterdammertje van het jaar bekend”. Vera vult aan: “We hebben niet echt een voorkeur voor wie er moet winnen. Daar kennen we de situaties van alle genomineerden niet goed genoeg voor.”Wat hebben jullie gedaan om Amsterdammertje van het jaar te worden? 
Salma: “We merkten dat er heel erg veel werd gescholden op school, en dan met name met kanker. Dat raakte ons alle drie, dus we besloten daar iets aan te gaan doen. In eerste instantie begonnen we met presentaties geven, maar uiteindelijk wilden we het grootser aanpakken. We stapten naar de schooldirecteur voor overleg en die stelde voor om ‘de kantine’ te doen.”

De kantine in z’n geheel?
“Nee, onze school is vrij nieuw en heeft niet echt een kantine zoals je ze van andere scholen kent”, legt Anna uit. “Vandaar dat scholieren de mogelijkheid krijgen om ‘de kantine te doen’. Je mag dan zelf iets maken en verkopen. Niet iedere dag, maar bijvoorbeeld één keer per week.” Vera: “Sindsdien verkopen wij iedere donderdag Turkse pizza’s. Niet omdat het ons lievelingseten is, maar vooral omdat het vrij simpel is om te maken.” Anna: “We moeten nu al eerder uit onze lessen. Als we eten gaan maken waarbij de bereidingstijd nog langer duurt, dan gaat onze actie ten koste van onze school, en dat willen we alle drie niet.”

En toen wonnen jullie een prijs?
Vera: “Ja, één van onze leraren gaf ons op en uiteindelijk wonnen we van 69 kinderen.” “De jury vond onze plannen bijzonder en daarnaast zagen ze dat wij ook anderen inspireerden”, vervolgt Anna. “Twee klasgenoten sloten zich aan en helpen ons sindsdien in de kantine”.

Wat doen jullie met de opbrengst?
“Omdat het ons in eerste instantie om het schelden ging, besloten we dat we iets in de richting van kanker wilden doen”, vertelt Anna. “Het werd uiteindelijk het KWF.” Vera: “Iedereen op school weet dat de opbrengst daar naartoe gaat, dus we hopen dat kinderen tijdens het eten van een pizza ook meteen beseffen dat ze niet met kanker moeten schelden”. “Salma vult aan: “Dus niet alleen dat je buik vol zit, maar ook dat je op je woorden past én dat je geld naar een goed doel gaat. We vangen dus eigenlijk drie muggen in één klap en merken echt al dat er minder gescholden wordt”.

Zijn er concrete plannen voor de toekomst?
Vera: “Op de langere termijn weten we nog niet precies wat we gaan doen, maar voorlopig blijven we nog pizza’s maken. Wel willen we ook grotere evenementen organiseren, zoals bijvoorbeeld een sponsorloop.” Salma: “Daarnaast willen we op den duur een bankrekening, zodat mensen ook geld kunnen storten. Maar voor nu is dat nog lastig, want we zijn niet oud genoeg om zelf een bankrekening te openen.” Anna: “We horen steeds vaker dat mensen zeggen dat ze een steentje bij willen dragen, dus uiteindelijk hopen we dat het lukt. Maar als we nu een rekening openen, dan moet dat via-via en we willen eigenlijk alles het liefst zelf blijven doen.”

Wat zijn jullie persoonlijke plannen voor de toekomst?
“Ik wil graag een eigen bedrijf”, zegt Anna. “Ik vind dit namelijk hartstikke leuk om te doen.” Ook Salma hoopt later voor zichzelf te kunnen werken. “Wel vind ik het belangrijk dat ik andere mensen kan helpen,” zegt ze. “Bijvoorbeeld door het oprichten van ziekenhuizen in ontwikkelingslanden, zodat ze ook daar mensen met kanker kunnen genezen.” Vera neigt naar geneeskunde, zodat ze uiteindelijk arts kan worden. “Maar anders lijkt het mij ook leuk om een eigen bedrijf te beginnen. Misschien kunnen we wel wat combineren.”

Voorlopig blijven de meiden nog even Turkse pizza’s verkopen. Komen ze jullie neus al uit?
“Nee hoor, we vinden ze zelf ook nog steeds erg lekker”, vertelt Vera. “En als we er zin in hebben leggen we er gewoon een paar achter.” Anna vult snel aan: “Maar we betalen er altijd voor, hoor. Mensen vinden dat we door al onze inzet best een gratis pizza verdienen. Dat is lief, maar we vinden dat we een voorbeeld moeten zijn voor de rest. We doen het voor het goede doel, niet voor onszelf.” Salma besluit: “Bovendien worden we al genoeg beloond met alle leuke aandacht die we ervoor terug krijgen.”

Suzette Hermsen
Bekijk dit profiel
Lonneke van der Palen
Bekijk dit profiel
Deel dit artikel:
SCHRIJF JE IN VOOR DE NIEUWSBRIEF
en word lid van Amsterdam &Co.
ZELF EEN REACTIE PLAATSEN?

Oeps! Je bent niet ingelogd.

Maak eenvoudig en snel een account aan en krijg toegang tot alle exclusieve functies en verhalen op Amsterdam &Co.
Het maken van een account is gratis!

Scherm sluiten

Je wachtwoord vergeten?

Geen probleem! Vul onderstaand formulier in en
je ontvangt direct een e-mail met daarin je wachtwoord.