Artikelen

Tekst door: Coco Cloë Aarts en Fotografie door: Sanja Marusic

0 Vind-ik-leuks

Ik vond die ouderen er maar verloren bij zitten en dacht toen: daar moet iets aan te doen zijn

Met zijn aanstekelijke energie ziet hoogleraar neuropsychologie Erik Scherder het als zijn missie Nederland uit de luie stoel te krijgen. Inmiddels weet iedereen, door zijn frequente bezoeken aan de Wereld Draait Door, de populaire televisiecolleges en een uitverkocht theatercollege in het De La Mar Theater, dat lichaamsbeweging cruciaal is voor de ontwikkeling en conditie van ons brein. Wij spraken de Amsterdamse Erik, die naar eigen zeggen ‘pas net is begonnen’.

We hebben te maken met een rasechte Amsterdammer.
“Jazeker! Ik ben geboren op de Bredeweg in Watergraafsmeer. Waar ik nu eigenlijk alweer een hele lang tijd woon en nooit meer wegga. Tijdens mijn studententijd heb ik nog op het Damrak gewoond. Dat was wel een spannende tijd zo vlak voor de jaren tachtig. Toen waren de jongeren nog zo rebels. Dat was ik zelf overigens helemaal niet. Ik was een saaie en dwangmatige student. Dat komt omdat ik later op gang kwam – ik was eerst tennisleraar en ging pas op mijn vierentwintigste fysiotherapie studeren. Op dat moment had ik dan ook zoiets van: nu moet ik doorpakken. Studeren was mijn leven.” 

Van fysiotherapeut naar één van de meest gevraagde wetenschappers.
“Dat had ik inderdaad niet zo voorzien, ik ben namelijk vrij laat het wereldje in gekomen. Toen ik na mijn studie bij de Valerius Kliniek begon, werd ik wel al erg getroffen door mensen met dementie. Ik vond die ouderen er maar verloren bij zitten en dacht toen: daar moet iets aan te doen zijn. Daarom begon ik bij de VU aan een deeltijdstudie klinische neuropsychologie. Ik promoveerde in 1995, maar kon pas in 2000 op de VU komen werken als docent. Daardoor heb ik ook het gevoel alsof ik nog aan het begin van alles sta. Iedereen praat hier al over zijn pensioen en ik denk dan: man, houd op! Ik sterf achter mijn bureau. Dat hoeft niet morgen te zijn, dat kan ook over 25 jaar.”

Waarom vindt u het zo belangrijk om een grote groep mensen aan te spreken?
“Omdat de hele wereld gaat zitten terwijl we wel kúnnen bewegen. Dat vind ik heel aangrijpend. Het aantal doden door ziekten gerelateerd aan te veel zitten is 5,3 miljoen op jaarbasis. Dit kunnen we tegengaan als we ons allemaal aan de bewegingsnorm van een half uur actief bewegen per dag houden. Maar dit haalt denk ik maar zo’n tien procent van de bevolking. Daarom zeg ik altijd tegen mensen die niet bewegen dat ze niet meer investeren in de toekomst. Ik zie het als mijn missie om dit te veranderen. Want voor ouderdomsziekten moet je juist nu aan het werk.”

Hoe belangrijk is de stad Amsterdam in uw werk?
“Ontzettend belangrijk. We hebben een enorme samenwerking met de gemeente en GGD. Er komt namelijk een plan voor een bewegende stad en daar doen we actief aan mee. Amsterdam wil een voorbeeld worden door de stad aantrekkelijker te maken om te bewegen. Dat is natuurlijk een fantastisch thema. Sommige stadsdelen nodigen namelijk niet uit om te bewegen. Neem nou de Boelelaan, dat is echt een ramp in de winter. Iedereen gaat dan liever door het Beatrixpark omdat dat meer uitnodigt om doorheen te fietsen. Dan merk je pas hoe belangrijk infrastructuur eigenlijk is. Daarom ben ik zo ontzettend blij dat de gemeente hierin wil investeren. Een seniorvriendelijke stad is niet alleen een stad waarbij je op elk punt op de tram kan stappen, je moet je er juist ook vrij kunnen bewegen.”

Wat doe u als u niet met uw vak bezig bent?
“Ik ben eigenlijk altijd aan het werk, want dat is wat dit vak met zich mee brengt. Met ontzettend veel liefde hoor. En sinds een paar jaar heb ik ook vioolles. Een moeilijk instrument en ik zal ook nooit gaan spelen voor een groot publiek, maar het is fantastisch om te doen. Dat was een hartenwens van vroeger. Bovendien verkondig ik altijd dat het zo goed is voor je hersenen om een instrument te bespelen, dus dan moet je wel, toch?”

Wat wenst u nog voor de toekomst?
“Ik zou het fijn vinden als de spin off steeds groter wordt. De jeugd is zó inactief geworden. Door onder andere sociale media is het sportgebeuren enorm in de knel gekomen. Dat vind ik heel jammer, je hersenen ontwikkelen zich namelijk door tot je dertigste levensjaar. Dus als je dat door sporten kunt verrijken is dat fantastisch. “Maar mijn werk is maar tien minuten fietsen” krijg ik regelmatig te horen. Nou dan fiets je toch gewoon drie extra rondjes? Dan voldoe je zo aan de bewegingsnorm hoor. Dat levert soms verbaasde gezichten op, want het is zeker niet makkelijk om een gedragsverandering teweeg te brengen. Toch merk ik dat mensen steeds bewuster worden en bijvoorbeeld vaker de trap nemen. Dat betekent dat we toch iets goeds doen.”

ZELF EEN REACTIE PLAATSEN?

Oeps! Je bent niet ingelogd.

Maak eenvoudig en snel een account aan en krijg toegang tot alle exclusieve functies en verhalen op Amsterdam &Co.
Het maken van een account is gratis!

Scherm sluiten

Je wachtwoord vergeten?

Geen probleem! Vul onderstaand formulier in en
je ontvangt direct een e-mail met daarin je wachtwoord.