Artikelen

Tekst door: Heidi Boomgaard en Fotografie door Sanja Marusic

0 Vind-ik-leuks

Ik probeer met fotografie een groter verhaal te vertellen

“Dat geloof je toch niet?!” Vol ongeloof en trots wijst Ernst Coppejans (41) zijn naam aan in het boek over de lopende Dutch Identity tentoonstelling. Zijn naam wordt opgevolgd door Anton Corbijn. De afgelopen zes jaar mocht Ernst al tien fotografieprijzen en nominaties op zijn naam schrijven, maar hij blijft bescheiden en dankbaar. Als we zijn appartement in Oud-West betreden, waar hij samen met zijn man en musicalacteur Jerrel Houtsnee woont, worden we ontvangen met een grote glimlach. We zien in Ernst en de inrichting van zijn huis direct de stijl van zijn portretten terug. Zijn werk is duidelijk een afspiegeling van wie hij is: warm, open minded en kleurrijk. (fotografie: Ernst Coppejans, portretten: Sanja Marusic)

Je groeide op in Brabant. Wat trok jou na het VWO naar Amsterdam?
“Ik was gek op kunst en wilde graag naar Amsterdam, dus ben ik kunstgeschiedenis gaan studeren aan de UvA. Dit bleek een hele droge studie en niets voor mij. Al snel verruilde ik die opleiding voor Artemis. Mijn studententijd was te gek; het was de tijd van de IT en de Roxy, toen alles kon en mocht. Er is geen plek in Nederland waar ik me meer thuis voel dan in Amsterdam. Het kleinschalige en internationale karakter van de stad past bij mij.”

Wanneer is jouw passie voor fotografie begonnen en waar komt deze vandaan?
“Ik was als klein kind al gefascineerd door de modereportages in Avenue. Ik had toen nooit kunnen bedenken dat ik dat ook zou kunnen. Na mijn studie rolde ik in een baan als product designer en daarnaast deed ik interieurstyling voor het blad BLVD. Maar ik was altijd eigenwijs en wilde zelf door de camera kijken. Toen ik in India was voor research, liep ik tegen een paar kinderen aan die in een golfplaten hutje aluminium zaten te smelten. Dat kwam zo hard bij mij aan dat ik er letterlijk misselijk van werd. Door die ervaring besloot ik het roer om te gooien en startte ik de vooropleiding aan de fotoacademie. Dat ik uiteindelijk portretfotograaf ben geworden is eigenlijk heel bijzonder, want dat was nooit de insteek. Mijn grote en ietwat ambitieuze droom was om interieurfotograaf te worden voor Wallpaper of ELLE Decoration.”

Waarom dan toch portretfotografie?
“Omdat ik dit een verrijking vind van mijn leven. Degene die je fotografeert heeft altijd iets te vertellen en ondanks dat ik het interview niet doe, krijg je als fotograaf toch het verhaal te horen. Je bent niet puur aan het registreren, je probeert met de foto een nog groter verhaal te vertellen. Dat is een wisselwerking tussen degene die je fotografeert en jezelf.”

Wat kenmerkt jou als fotograaf?
“Ik kies voor onderwerpen waar ik nieuwsgierig naar ben en die dicht bij me liggen. Daarnaast is mijn werk heel kleurrijk. Lange tijd mocht een foto niet mooi zijn, terwijl ik dat juist wél wil laten zien. Ik doe niet aan styling en visagie, maar ik zorg wel dat het plaatje er lekker uitziet.”

Wat is je belangrijkste serie tot nu toe?
“Dat is ’Dans le milieu’. In West-Afrika is homoseksualiteit strafbaar. De oudere generatie homoseksuelen verstoppen zich in een heterohuwelijk en houden er een tweede leven op na. Maar de jongere generatie is niet van plan hetzelfde pad te volgen, ondanks dat ze ervoor opgepakt en mishandeld kunnen worden. Hoe gevoelig en ingewikkeld het onderwerp daar ook is, toch is het gelukt om er een serie van te maken. En dat heeft mijn leven veranderd. Ik heb met een uitgebreid project aandacht kunnen geven aan een onderwerp dat dit verdiende. Daarnaast weet ik nu dat ik dit kan en heb ik de smaak te pakken. Hierdoor ben ik gaan beseffen dat ik in de toekomst meer van dit soort buitenlandse projecten gaan doen.”

Wat trok je zo aan in dit onderwerp?
“Ik kon me identificeren met deze jongeren. Ik ben al twintig jaar samen met mijn man, maar wat als het anders was geweest? Stel je voor dat het in Nederland verboden was geweest om te houden van iemand van dezelfde sekse. Hoe leef je dan? Dat vraagstuk maakt deze serie heel persoonlijk.” 

De afgelopen jaren kreeg je veel erkenning. Kan 2016 dit overtreffen?
“Dit jaar is ook weer fantastisch gestart. Ruim drie jaar geleden werd ik benaderd door de curatoren van de Dutch Identity tentoonstelling, die draait om Nederlandse portretfotografen. Ik was toen net drie jaar van de academie af, dus ik was ontzettend verbaasd dat ze bij mij aanklopten. Toen ik hoorde welke fotografen er nog meer meededen, raakte ik lichtelijk in paniek. We hebben het hier over enkele van mijn helden die al jaren bezig zijn. Dat ik daar tussen zou mogen hangen was bijna onwerkelijk. Inmiddels zijn we weer drie jaar verder en ben ik niet meer de snotneus die om de hoek komt kijken. Maar dat mijn werk daar hangt, met een volledige muur tot mijn beschikking, recht tegenover Viviane Sassen, dat kon ik bijna niet geloven.”

Hoe draagt jouw werk bij aan Amsterdam?
“Aan de meeste Amsterdammers heb ik zonder dat ze het weten wel een bijzonder verhaal verteld. Het Parool was één van mijn eerste opdrachtgevers en daar werk ik nog steeds graag en regelmatig voor. Zo heb ik bijvoorbeeld terminalen geportretteerd die in reservetijd leefden, een mantelzorger die al twintig jaar voor zijn demente vrouw zorgde en ook werd mijn eigen serie over Amsterdamse transmannen gepubliceerd. Dat was mijn verhaal en werd óns verhaal. Al woon ik niet mijn hele leven hier, ik voel me een rasechte Amsterdammer en vind het fijn dat ik op deze manier mijn werk met mede-stadgenoten kan delen.”

Waar kunnen betrokken Amsterdammers je nog bij helpen?
“Ik ben altijd op zoek naar sponsors voor mijn buitenlandse projecten. Maar een ingang bij mensen of groepen met een mooi verhaal, die kunnen dienen als muze voor mijn series, is ook altijd welkom.”

Wat is de les die je aan anderen wilt doorgeven?
“Wees lief voor elkaar. Het is vandaag de dag hard tegen hard en tolerantie is ver te zoeken. De komst van social media heeft hier ook mee te maken. Iedereen gooit tegenwoordig zijn mening ongefilterd de wereld in en daardoor lijkt de wereld verhard. Ik word daar erg verdrietig van. Sta open voor elkaar, ook al is iemands levenswijze niet die van jou. Met iets meer compassie voor elkaar, zijn we naar mijn mening een mooier, gelukkiger en completer mens.”

ZELF EEN REACTIE PLAATSEN?

Oeps! Je bent niet ingelogd.

Maak eenvoudig en snel een account aan en krijg toegang tot alle exclusieve functies en verhalen op Amsterdam &Co.
Het maken van een account is gratis!

Scherm sluiten

Je wachtwoord vergeten?

Geen probleem! Vul onderstaand formulier in en
je ontvangt direct een e-mail met daarin je wachtwoord.