Artikelen

Tekst door: Heidi Boomgaard en Fotografie door Sanja Marusic

0 Vind-ik-leuks

Kunst ontstaat uit het niets

Langs de donkere trappen van het Veem aan de Van Diemenstraat klimmen we omhoog, totdat er op de derde verdieping een deur openzwaait. In de opening staat de breed lachende Jasper Krabbé (45), die alle clichés over kunstenaars in één oogopslag teniet doet. Zijn nette voorkomen, modieuze manier van kleden, open houding en welbespraaktheid, zetten je even op het verkeerde been. Maar een blik op de ruimte en we weten weer waar we zijn; het atelier van een grote naam in de artistieke wereld. Op de betonnen vloer loopt een spoor van verf in de meest uiteenlopende kleuren en ook zijn werktafel lijkt een kleurenpalet geworden. Links, rechts en op de grond vinden we zijn werk en het duurt dan ook even voor we uitgekeken zijn en neerstrijken voor het interview.

Je bent op je veertiende begonnen met graffiti en er ook succesvol mee geworden, waarom ben je daarmee gestopt?
“Ik vond het een beperkte kunstvorm. Ik heb altijd de neiging gehad om mezelf artistiek te uiten en graffiti is hierin mijn leerschool geweest. Maar ik miste een soort fijngevoeligheid en was ook geïnteresseerd in de schilderkunst. De verhalen die ik wilde vertellen hoorden naar mijn mening niet meer thuis in de graffiti.”

Waarom koos je daarna vooral voor (zelf)portretten als kunstvorm?
“In het jaar 2007 maakte ik bij wijze van zelfonderzoek tweehonderd zelfportretten. Het was een periode waarin ik mijn emoties peilde en verschillende artistieke manieren van portretteren onderzocht. Ik wilde weten hoe je in deze tijd een portret kon maken. Je hebt jezelf altijd bij de hand en dat kun je goed gebruiken om verschillende emoties over te brengen.”

Wat was jouw visie toen je begon als beeldend kunstenaar?
“Wat me altijd heeft gedreven is de strijd tegen alle waardevolle dingen die je niet kwijt wilt. Vergankelijkheid is een groot thema binnen mijn werk. Maar het gaat ook over het eren van elk moment in het leven en gelijktijdigheid. Het bij elkaar brengen van alle verschillende aspecten van de realiteit; dat is vaak mijn eerste opzet.”

Waar haal jij je inspiratie vandaan?
“Kunst ontstaat uit het niets. Het komt voort uit herinneringen, reizen die ik heb gemaakt, de natuur, een flard van een gedicht, mijn kind dat ligt te slapen; alles is bruikbaar voor mijn creaties. Mijn levensfilosofie is dat je zoveel mogelijk moet proberen in het nu te leven en écht te leven. Dat is ook waar mijn boek, Mono No Aware, over gaat. Dit is een Japanse term die net zo moeilijk te vertalen is als ‘gezellig’. Het is een principe dat alleen Japanners echt begrijpen. Maar het heeft te maken met het besef van vergankelijkheid en de verhoogde waardering voor de schoonheid van het alledaagse. In de term zit ook een milde droefheid verweven, van het besef dat iets vergankelijk is.”

Kan materiaalkeuze ook als inspiratie dienen?
“Zeker. Sterker nog; dat is waar het verhaal begint. Ik ben ooit eens gestuit op blauwdrukken van het oude IBM pand. Als je daar overheen schildert komt het blauw er doorheen. Dat was waanzinnig! Dat soort materialen prikkelen mij. Soms denken mensen dat ze me blij maken met witte geprepareerde doeken, maar ik word gelukkiger van oude decordoeken of een stuk aangevreten karton waar olie op heeft gelekt en boktorren in leefden.”

Wat zijn je ambities voor de komende jaren?
“Ik ben een televisieprogramma aan het ontwikkelen. Het wordt een combinatie van reizen en kunst en ik zal het zelf ook gaan presenteren. Het gebrek aan tijd hiervoor op televisie stoorde mij. Terwijl kunst juist iets is wat bespreekbaar gemaakt moet worden en wat men moet delen met elkaar. Daarnaast ga ik unieke vintage jassen beschilderen en dus wearable art maken. Elk item is uniek en zal een ander verhaal vertellen.”

Hoe draagt jouw kunst bij aan Amsterdam?
“Ik ben bezig een ruimte te creëren in West, waarin verschillende disciplines samenkomen. Ik zal er mijn werk vertonen, maar ook het werk van bevriende kunstenaars en fotografen. Er zullen diners georganiseerd worden en ik wil er ook mijn kledingcollectie gaan verkopen. Met dit idee hoop ik vanaf half februari effectief iets bij te dragen aan het culturele karakter van Amsterdam en met name West. Het zijn drie garages die één geheel worden, in het gebied van De Hallen. Het is een plek waar je geen kunst verwacht en juist daarom vind ik het te gek om hier zoiets te doen.”

Waar kunnen betrokken Amsterdammers je nog bij helpen?
“Het inzamelen van oude materialen, haha! Ik ben altijd op zoek naar gebruikte gordijnen, afdekzeilen, zeildoeken, katoenen lappen van straatschilders; alles wat geleefd is en wat ik als ondergrond voor mijn schilderijen kan gebruiken.”

Wat waren hoogte- en dieptepunten in je carrière?
“Een van de hoogtepunten was een tentoonstelling in een galerie in São Paolo. Ik kreeg een assistent, werd een week gefêteerd; ze droegen me op handen. Mooier dan dat kun je het niet hebben. Maar ook de tentoonstelling Soulmade, die ik maakte voor en met het Tropenmuseum, vond ik een enorme eer om te mogen maken. Dat heeft veel losgemaakt. Hier is onder andere het pop-up museum van De Wereld Draait Door uit voortgekomen. En dieptepunten zijn er uiteraard ook. Ik heb eens een portret van een man veranderd omdat hij niet tevreden was. Het was naar mijn mening een mooi portret en toen ik het aan ben gaan passen, heb ik het totaal verpest. Op dat moment heb ik geleerd dat je op jezelf moet vertrouwen. Het was een dieptepunt, maar tegelijkertijd ook een hoogtepunt. Maar ik zou iedereen het vak afraden. Als je geen kunstenaar bent, moet je het zeker niet willen worden.”

Welke factoren hebben je uiteindelijk succesvol gemaakt?
“Alles komt terug bij je inzet; what you reap is what you sow. Wanneer je succesvol bent als kunstenaar, gaan daar jaren van nadenken, oefenen, op je bek gaan en dingen uitproberen aan vooraf. Mijn definitie van succes is dat je iets maakt wat iemand anders begrijpt, aanvoelt en waarmee men wil gaan leven. Natuurlijk is het ook een financiële transactie en is het fantastisch als mensen je werk kopen. Maar wat veel waardevoller is en uiteindelijk je kunst definieert, is het contact met de ander. Ik kwam laatst een stel tegen dat een tijd terug 44 tekeningen van me heeft gekocht. Ze vertelden mij dat ze nog steeds zo geraakt worden door het werk. Zij snappen het en weten waarom ik het heb gemaakt. En dát is voor mij succes. In staat zijn om werk te kunnen maken wat gewaardeerd en begrepen wordt.”

ZELF EEN REACTIE PLAATSEN?

Oeps! Je bent niet ingelogd.

Maak eenvoudig en snel een account aan en krijg toegang tot alle exclusieve functies en verhalen op Amsterdam &Co.
Het maken van een account is gratis!

Scherm sluiten

Je wachtwoord vergeten?

Geen probleem! Vul onderstaand formulier in en
je ontvangt direct een e-mail met daarin je wachtwoord.